Το ινοαδένωμα αποτελεί τον πιο συχνό καλοήθη υπερπλαστικό όγκο του μαστού. Εμφανίζεται στο 10% περίπου των γυναικών, οι οποίες στη συντριπτική πλειοψηφία τους είναι κάτω των 35 ετών. Συνήθως είναι μονήρες, αλλά σε 10-20% των γυναικών εμφανίζονται πολλαπλά ινοαδενώματα, πιθανώς και στους δύο μαστούς.

Η ακριβής αιτία ανάπτυξης του ινοαδενώματος είναι άγνωστη. Παρόλα αυτά, φαίνεται να υπάρχει συσχέτιση με τα οιστρογόνα, γιαυτό και εμφανίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε νεαρές γυναίκες ή και κατά την κύηση.

Το ινοαδένωμα μπορεί είτε να παραμείνει σταθερό σε μέγεθος, είτε να μεγαλώσει (ειδικά κατά τη διάρκεια μιας εγκυμοσύνης ή του θηλασμού), ενώ πολύ συχνά κατά την εμμηνόπαυση υποστρέφει. Η ύπαρξη κάποιου ινοαδενώματος χωρίς άτυπα χαρακτηριστικά δεν αυξάνει την πιθανότητα ανάπτυξης καρκίνου.

Συνήθως η παρουσία ενός ινοαδενώματος διαπιστώνεται κατά την αυτοεξέταση ή την κλινική εξέταση ως ευκίνητο, συμπαγές, ανώδυνο ογκίδιο. Όταν το μέγεθός του σε σχέση με το μέγεθος του μαστού είναι μικρό, το ινοαδένωμα δεν ψηλαφάται και ανιχνεύεται με τη βοήθεια υπερηχογραφήματος.

Η διάγνωση του ινοαδενώματος τίθεται με την κλινική εικόνα και τον απεικονιστικό έλεγχο, που συνίσταται σε υπερηχογράφημα ή/και μαστογραφία. Η οριστική διάγνωση μπαίνει με τη βιοψία η οποία μπορεί να είναι είτε κυτταρολογική με αναρρόφηση δια λεπτής βελόνης (FNA), είτε ιστολογική με λήψη ιστοτεμαχιδίων δια κόπτουσας βελόνης (core biopsy).

Τα ινοαδενώματα συνήθως δεν απαιτούν κάποια ιδιαίτερη θεραπεία και αρκεί η παρακολούθησή τους, κλινικά και υπερηχογραφικά, για να διαπιστώνεται ότι δεν μεταβάλλονται σε σχήμα ή μέγεθος.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που απαιτείται να αφαιρεθούν χειρουργικά, όπως όταν υπάρχει υπόνοια κακοήθειας στη βιοψία, όταν το μέγεθός τους είναι μεγάλο (άνω των 2-3cm) ή αυξάνεται γρήγορα (>20% σε διάστημα ενός 6μήνου), όταν η παρουσία τους προκαλεί αισθητική παραμόρφωση του μαστού και τέλος, όταν η ίδια η ασθενής το επιθυμεί.