Στη σύγχρονη χειρουργική αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού γίνεται όσο το δυνατόν μεγαλύτερη προσπάθεια να διατηρείται ο μαστός. Υπολογίζεται ότι στο 60-80% των περιπτώσεων μπορεί να αποφευχθεί η μαστεκτομή. Ωστόσο, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες δεν είναι δυνατή μια επέμβαση διατήρησης του μαστού και προτείνεται η μαστεκτομή.

Τέτοιες περιπτώσεις είναι:

Η ύπαρξη μεγάλου όγκου σε αναλογία με τον υπόλοιπο μαστό, όπου μια επέμβαση διατήρησης του μαστού θα προκαλούσε έντονη δυσμορφία και θα είχε μη αποδεκτό αισθητικό αποτέλεσμα

Η ύπαρξη πολυεστιακής ή πολυκεντρικής νόσου δηλαδή παρουσία εστιών με κακοήθεια σε διαφορετικές περιοχές του μαστού

Η παρουσία εκτεταμένου ενδοπορικού καρκινώματος (DCIS)

Η αδυναμία διενέργειας μετεγχειρητικής ακτινοθεραπείας λόγω ατομικού ιστορικού προηγηθείσας ακτινοθεραπείας ή λόγω κάποιας συνυπάρχουσας πάθησης που την αποκλείει (π.χ. αυτοάνοσα νοσήματα)

Η μαστεκτομή γίνεται με γενική αναισθησία και συνοδεύεται και αυτή με επέμβαση στη μασχάλη (είτε τεχνική «λεμφαδένα φρουρού», είτε λεμφαδενικό καθαρισμό μασχάλης). Κατά τη διάρκεια της μαστεκτομής γίνεται εκτομή όλου του μαστού μαζί με τμήμα δέρματος που περικλείει τη θηλή, χωρίς να αφαιρούνται μύες του θωρακικού τοιχώματος.

Σε περίπτωση που είναι εφικτή η ταυτόχρονη αποκατάσταση του μαστού, εφαρμόζονται νεότερες τεχνικές όπως η μαστεκτομή με διατήρηση του δέρματος ή η μαστεκτομή με διατήρηση του δέρματος και της θηλής σε συνδυασμό με τοποθέτηση κάποιου ενθέματος σιλικόνης, ή τη μεταφορά αυτόλογου μυοδερματικού κρημνού στην πάσχουσα περιοχή.

Βέβαια, η αποκατάσταση του μαστού μπορεί να γίνει είτε στο ίδιο χειρουργείο (άμεση αποκατάσταση), είτε σε επόμενη επέμβαση, αφού έχει ολοκληρωθεί οποιαδήποτε περαιτέρω τοπική ή συστηματική θεραπεία (ακτινοθεραπεία ή χημειοθεραπεία).